13-10

Vanmorgen vroeg op omdat de bus naar Gaoua om 7 uur vertrekt. We moesten om 06:30 bij het busstation zijn. Ignace had de dag ervoor de kaartjes gehaald. Hij was er om 06:45 nog niet. Hij wist de spanning aardig op te bouwen. Typisch Afrikaans hoor ik je zeggen, maar dat is niet altijd zo. De bus vertrok stipt om 07:00. Gelukkig met ons drieën en onze baggage.
Dat is een hele belevenis: samengepakt in een bus zonder airco. Weinig been- en zitruimte. Gelukkig geen levende have bij de handbagage. Je staat er versteld van wat ze allemaal meesjouwen: er gaan hele brommers in het laadruim.
Het is een reis van 6 uur. Het begin van het traject verliep soepel. Cees gaf aan versteld te staan van de kwaliteit van de weg. Dat had hij beter niet kunnen zeggen: hoe verder we richting de eerste tussenstop Boromo kwamen, hoe slechter de weg. Shaken, not stirred.

 
Bij de tussenstops voor mij inmiddels bekende taferelen: allemaal kooplui die proberen hun waren aan jou te slijten. Drankjes, fruit, koekjes, papieren zakdoekjes, telefoonkaarten, brood, eieren, etc.
Het landschap onderweg is wat saai: een savannelandschap. Ten opzichte van 2 jaar geleden wel een stuk groener. We zien voor mijn gevoel ook meer landbouwactiviteiten: maisoogst, mil rouge, mil blanc (shorgo), rijst, katoen, groentetuinen en kuddes koeien en geiten, gehoed door kleine jongens.

 
Een beetje stijf stapten we in Gaoua uit. Hotel Hara is een verademing. Een ruime kamer met goed werkende airco en warme douche. Veel ruimte en een stuk rustiger dan Ouaga. Ik hoor weer de – voor mij – bekende geluiden van de duifjes, hagedissen en krekels. Voor mij zijn deze geluiden verbonden met Burkina Faso.
‘s Middags eerst de verslagen van de afgelopen dagen afgemaakt en op internet gezet. Daarna heb ik met Ignace de omgeving een beetje verkend en hebben we een heuvel beklommen die uitzicht biedt op Gaoua. Toen ik het op foto wilde zetten, bleken mijn batterijen leeg.
Ignace wees mij op ‘les epines’ bij het beklimmen van de heuvel. Dit is de beste manier om Frans te leren : het blijken gewoon prikstruiken te zijn die allemaal lastige stekels in je sokken achterlaten.

 
Bij het zoeken van de adapter van de netbook kwam ik nog een ‘ reep’ chocola tegen. Deze was buigzaam. Jojanneke : je hebt geen gelijk ; de chocola blijft niet hard in dit klimaat. We hebben het in de koelkast gelegd en later samen opgegeten.
Einde van de middag en avond hebben we enkele belangrijke contactpersonen van onze stichting (voor de insiders: Koko Mono en Desire Sib) gesproken. Daarbij wordt er en vast protocol gevolgd: bonne arrivé, waarna je wordt gevraagd naar jouw gezondheid, die van je vrouw en kinderen en jij wordt ook geacht hetzelfde te doen.
Van Koko kregen we een drankje aangeboden. Ik ben – door de wol geverfd – tamelijk voorzichtig, maar nu heb ik toch een Brakina (Burkinabe biertje) geproefd. Smaakt prima! Ik neem een paar flesjes mee naar huis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s