Burkina Faso dag 11

Er is een afspraak voor ons geregeld om de kliniek waar Appoliné – alweer een jongeman uit het netwerk van Jojanneke (en ook geneeskunde student) – twee ochtenden in de week stage loopt. Het is een ‘sociale’ kliniek, wat betekent dat ze (veel) goedkoper werken dan het ziekenhuis en zelfs gratis voor degenen die het echt niet kunnen betalen. De mensen uit de wijk hebben voorrang. Ziektekostenverzekeringen kent men hier niet. Je moet betalen voor behandeling en/of verblijf in het ziekenhuis en familie of vrienden moeten zorgen dat je te eten krijgt.
De kliniek wordt gesponsord door een Frans ziekenhuis. Zij ontvangen afgeschreven apparatuur en (restanten van) medicijnen. We worden door een trotse Appoliné rondgeleid. Alles is relatief en voor de Burkinabé is het misschien een goed uitgeruste kliniek: ze beschikken bijvoorbeeld over een apparaat om echo’s mee te maken. Er zijn twee bedden. Deze zijn alleen voor dagopvang. In onze ogen is het echter zeer triest. De ruimten zijn klein, rommelig en niet schoon. Ze beschikken over zwaar verouderde middelen en missen bijvoorbeeld een microscoop en apparatuur voor bloedanalyse. De ruimte waar instrumenten worden gesteriliseerd is zo vies dat ik dat nog liever bij ons thuis op het toilet zou doen. De opzet is goed, maar ik ben geschokt over de faciliteiten waarmee ze hun werk moeten realiseren. Ik heb grote bewondering voor degenen die dit werk onder deze omstandigheden doen en het enthousiasme waarmee ze dat doen.
Naderhand drinken we samen wat en wachten op Droppie die zich bij ons zal voegen. Dieudonné en ik gaan op pad om geld te pinnen. We moeten morgen afrekenen op de missie en ik wil 250.000 CFA = 375 euro opnemen. Dat kan niet. Ik krijg de melding dat het teveel is en dat ik maximaal 100.000 CFA =150 euro kan opnemen. Gelukkig weet Dieudonné verderop een andere bank waar je ook kan pinnen. Daar staat een behoorlijke rij. Net als we willen aansluiten, wordt het hek gesloten en meegedeeld dat er geen geld meer kan worden gehaald, omdat het geld op is ;-O
Op naar een volgende bank. Dat is een stevig stuk lopen, maar daar lukt het wel om het restant te pinnen.
’s Middags gaan we naar het plaatselijke bos. Dat is een oase van rust in het verder hectische Ouaga, de stad die nooit tot rust komt. We doen een dutje, drinken nog wat en maken een rondwandeling. Qua geluiden en vogels waan je je in de tropen: exotisch. Dit klopt echter niet met de bodembedekking: droge bladeren. Er is water en volgens de waarschuwingsborden schijnen daar krokodillen in te zitten, maar we zien er geen.
De jongelui gaan uit eten. Wij houden het bij een cup-a-soup: het enige naast brood (en cola) dat geen problemen met onze darmen oplevert. Wat dat betreft zijn we best blij dat we binnenkort weer richting Nederland gaan. Het was voor ons beiden goed om af te vallen, maar dit is geen prettige manier. Ik ben benieuwd wat de weegschaal aangeeft.
’s Avonds gaan we de stad in om oud en nieuw te vieren. Er treedt een traditionele dans- en muziekgroep op uit het oosten van BF. Ritmische klanken en bewegingen. De gemiddelde Afrikaan zit heel wat losser in de heupen dan wij.
Om middernacht wenst men elkaar een goed 2010. Er wordt hier en daar wat vuurwerk afgestoken. Bij het zien van professioneel siervuurwerk gaan Dieudonné en Droppie helemaal uit hun dak. Ze springen en schreeuwen van enthousiasme.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s